พอเริ่มเป็นวัยรุ่น ผมบอกแม่ว่า ผมไม่ต้องการเค้กวันเกิด ผมขอเป็นเงิน แม่บอกว่า “เค้กนั้นเราจะได้กินกันในครอบครัว”
เมื่อผมมีแฟน ผมกลับบ้านดึกๆทุกคืน แม่บอกว่า “อย่าไปหาเธอทุกวัน ถ้่าวันไหนไปไม่ได้ จะมีปัญหา”
วันแม่ต้องอยู่โรงพยาบาล แม่นั่งบนเตียงคนไข้ กินส้มแล้วบ่วนเม็ดลงบนพื้น พี่น้องผมดุแม่
แต่แม่หันมามองผมยิ้มๆ แล้วบอกว่า “บางที เราอยากจะทำอะไรก็ทำ ใช่ไหม ฮาเมอร์”
อยากให้โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิงโทรมา
บอกเล่าเรื่องราวที่ค้างคา เมื่อคราวจากลาไม่เข้าใจ
ให้โอกาสฉันได้ขอโทษ เผื่อน้ำตาจะหยุดไหล
นานมาแล้วในหัวใจ ครั้งสุดท้ายก่อนจากกัน .. ตลอดไป
บ่ายวันนี้ที่ราชประสงค์ กลุ่มการ์ดนปช. ขอให้ผมถ่ายรูปพวกเขา โดยมีฝรั่งในภาพ ผ่านมาทักทายด้วย หลังจากนั้นเราก็เดินคุยกันไป เขามาจากสวิส ผมก็บอกกึ่งเตือนว่า จะมีการเคลียร์พื้นที่นี้ภายใน 2วัน เขายิ้มแล้วบอกว่า เขามาเดินที่นี้ 2-3วันแล้วเช่นกัน มีเสียงปืนเสียงระเบิด แต่มันก็ไม่เท่ากับที่เขาผ่านสงครามมา อย่างเช่นในอิรัก เสียงระเบิดที่เหมือนจะหยุดหัวใจคุณได้ .. อย่างไรก็ดี รัฐบาลไม่สามารถเคลียร์พวกนี้ได้หรอก ผมหยุดเดิน มองหน้าฝรั่งคนหนึ่ง ที่ผมพอสังเกตุได้ว่า เป็นนายทหารเก่า แล้วถามเขาอย่างจริงจังว่า ทำไม? เขาตอบว่า “Because they fight from their hearts, those fucking soldiers fight for ….” ผมขอให้เขาพูดใส่กล้อง ให้บันทึกได้ไหม เขายิ้มพร้อมกับปฎิเสธ อย่างน้อย..ผมขอร้อง บอกเรื่องนี้ต่อโลกข้างนอก ให้พวกเขาด้วย