Archive for the ‘ งานเขียน ’ Category

fighters

บ่ายวันนี้ที่ราชประสงค์ กลุ่มการ์ดนปช. ขอให้ผมถ่ายรูปพวกเขา โดยมีฝรั่งในภาพ ผ่านมาทักทายด้วย หลังจากนั้นเราก็เดินคุยกันไป เขามาจากสวิส ผมก็บอกกึ่งเตือนว่า จะมีการเคลียร์พื้นที่นี้ภายใน 2วัน เขายิ้มแล้วบอกว่า เขามาเดินที่นี้ 2-3วันแล้วเช่นกัน มีเสียงปืนเสียงระเบิด แต่มันก็ไม่เท่ากับที่เขาผ่านสงครามมา อย่างเช่นในอิรัก เสียงระเบิดที่เหมือนจะหยุดหัวใจคุณได้ .. อย่างไรก็ดี รัฐบาลไม่สามารถเคลียร์พวกนี้ได้หรอก ผมหยุดเดิน มองหน้าฝรั่งคนหนึ่ง ที่ผมพอสังเกตุได้ว่า เป็นนายทหารเก่า แล้วถามเขาอย่างจริงจังว่า ทำไม? เขาตอบว่า “Because they fight from their hearts, those fucking soldiers fight for ….” ผมขอให้เขาพูดใส่กล้อง ให้บันทึกได้ไหม เขายิ้มพร้อมกับปฎิเสธ อย่างน้อย..ผมขอร้อง บอกเรื่องนี้ต่อโลกข้างนอก ให้พวกเขาด้วย[ READ MORE ]

9/11

นิวยอร์กเกอร์และชาวอเมริกัน ฉันจะสงสารพวกคุณอย่างไรดี  แม้ฉันจะได้ยืนไว้อาลัยร่วมกับพวกคุณ  เพราะความตายของใครก็ตามจะสร้างความเศร้าโศกแก่ฉัน แต่นี่ไม่ใช่การก่อการร้ายต่อต้านระบบเสรีประชาธิปไตยอย่างที่กล่าวอ้าง แต่เป็นการก่อการร้ายต่อต้านการก่อการร้าย พลิกหน้าประวัติศาสตร์กลับไปที่สงครามเวียดนาม ถามหาคนสนับสนุนเผด็จการ  ปิโนเช่  มาร์กอส หรือชาห์แห่งอิหร่าน คิดถึงผู้คนผู้รักเสรีที่ต้องด้วยน้ำมือและการสนับสนุนของ CIA  พวกเขาตีตรงเป้า ? PENTAGON สำนักงานใหญ่สุดของการก่อการร้ายโลก WORLD TRADE CENTER สัญลักษณ์ของทุนนิยมผูกขาด เลิกสร้างอารมณ์น้ำเน่าแบบฮอลลีวู๊ดเสียที พวกคุณทุบพวกเขาจนสูญเสียสติหรือเปล่า ชาวปาเลสไตน์ยังถูกฆ่าอยูุ่ทุกวัน ด้วยเงินของพ่อค้ายิว  กระสุนจากอเมริกา ลั่นไกโดยอาชญากรสงคราม SHARON มองดูเด็กๆ ชาวอิรักกว่าแสนทรมานและตาย แล้วอ้างว่าเป็นความรับผิดชอบของซัดดัม โศกนาฎกรรมของชาวนิวยอร์ก  คุณถามหาความรับผิดชอบของใคร ช่วยหยุดสงครามน่าขยะแขยงนี่เสียที   ฮาเมอร์  ซาลวาลา, LONDON  [ READ MORE ]

แม่

เด็กๆฉันติดแม่มาก ฉันนอนข้างๆแม่ เวลากลัวตอนกลางคืนก็เรียกแม่ แม่จะปลอบให้นอน เหมือนกับว่าแม่ไม่เคยหลับเลย วันนี้ 8 มิ.ย. 2551 ฉันเพิ่งไปหาแม่ที่โรงพยาบาล แม่อายุ72 แม่ว่าฉันผมยาวไปหน่อย ฉันบอกอย่างนั้นฉันไปตัด แม่มองอีกทีแล้วกลับบอกว่า ก็ดูดีเหมือนกันเนอะ  ระหว่างการสนทนาบางตอนต่อจากนั้น ฉันงงๆ จนเมื่อกลับมาจึงได้เข้าใจ แม่กำลังพูดกับพ่อ หรืออีกนัยหนึ่ง มันคือความลับระหว่างเรา ก่อนฉันจะลากลับ แม่บอกว่า “i…Love you” ฉันบอกแม่กลับไปว่า “I love you so much” แล้วแม่ก็ยิ้ม แล้วบอก “Bye bye” ตอนเด็ก ฉันวิ่งตามรถที่แม่นั่งออกไปทำงาน ไกลจากบ้านไปกว่าที่ฉันเคย แม่ต้องบอกให้เขาหยุดรถ แล้วเดินพาฉันกลับบ้าน  (Bambi by Disney)[ READ MORE ]

นกของพระเจ้า

  ผมเจอนราวุธ วันศุกร์ที่ผ่านมา จากการไปเล่นดนตรี เปิดงานศิลปของรุ่นน้องคนหนึ่ง ที่ก็ไม่ได้รู้จักมักคุ้นนัก แต่เขาโทรมาขอก็ไป หลังเล่นดนตรีเสร็จ ก็มีโอกาสนั่งคุยกับนรา นราเพิ่งให้หนังสือเล่มใหม่ของเขา “ไปหาใครบางคน” เมื่องานสัปดาห์หนังสือคราวก่อน อ่านยังไม่จบแต่ทำให้คิดถึง Dubliner ของ James Joyce ที่ก็อ่านไว้ยังไม่จบเหมือนกัน ผมเป็นคนอ่านหนังสือช้า อ่าน Alchemist ใช้เวลา 4 ปี เขียนหนังสือยิ่งช้าใหญ่ ตกดึกเริ่มเมา ผมก็บอกอะไรบางอย่างกับนราอย่างจริงใจ แต่พิสูจน์ไม่ได้ อะไรที่มันค้างคาในโลก สังคม ความมีอยู่ และการทำงาน ที่ผ่านมา เป็นประสบการณ์ของผม ผ่านส่งให้แก่คนอีกรุ่น แต่อย่างที่บอก มันพิสูจน์ไม่ได้ ทำให้เช้าเมื่อวาน ผมหงุดหงิดตัวเอง วันนี้ก็พาลเสียศูนย์ คิดแต่ว่าจะไม่พูด ไม่แสดงความคิดเห็นอะไรอีกแล้ว แต่อย่างไรก็ดี มันก็ไม่ใช่เพียงเรื่องที่ผ่านมา มันยังเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญอยู่ดี คำให้สัมภาษณ์ใน “นกของพระเจ้า” ก็ยังวนเวียนสะกิดใจ ในการเล่นกับชีวิตเสียเหลือเกิน ของตัวผมเอง  [ READ MORE ]

ผ้าพันคอปาเลสไตน์

  ผืนแรกที่มี พี่สาวซื้อให้จากจอร์แดน ด้วยว่าเรามีเชื้อสายอาหรับ เป็นสีขาวดำเดียวกันนี้ ผืนนี้ซื้อที่ Trafalgar Square ในวันประท้วงต่อต้านการโจมตีอัฟกานิสถาน หรืออิรัก ไม่แน่ใจว่าครั้งไหน เพราะไปประท้วงด้วยหลายครั้ง คนที่มักพันผ้านี้ ไม่เพียงแต่เป็นพวกต่อต้านอเมริกา และโลกตะวันตกที่ลำเอียงต่อปัญหาตะวันออกกลางเท่านั้น แต่ยังคล้ายกับเป็นสัญญลักษ์ของพวกฝ่ายซ้ายด้วย เข้าใจว่า มันเริ่มมาจากนักข่าวต่างประเทศ ที่ไปทำข่าวในตะวันออกกลาง เหมือนกับนักข่าวสงครามในภูมิภาคนี้ ที่ครั้งหนึ่งมักใช้ผ้าเขมรพันคอ นี่จึงช่างเป็นเรื่อง irony เมื่อเห็นผ้านี้พันอยู่รอบคอเหล่าไฮโซ และหนุ่มสาวผู้นิยมแฟชั่น ในเมืองไทย  [ READ MORE ]

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.