24 มิ.ยJun =?

 

การแสดงดนตรีLive music สลับหนังสั้นwith short film และบทกวีand poem

โดยby ฮาเมอร์ ซาลวาลาHamer Salwala, ไพสิฐ พันธุ์พฤกษชาติPaisit Panprueksachart, ซะการีย์ยา อมตยาSakariya Amataya

อังคารTue 24 มิ.ย.2551 Jun 2008 2ทุ่ม8pm. Rain Dogs

 

Advertisements

แม่

เด็กๆฉันติดแม่มาก ฉันนอนข้างๆแม่ เวลากลัวตอนกลางคืนก็เรียกแม่ แม่จะปลอบให้นอน เหมือนกับว่าแม่ไม่เคยหลับเลย

วันนี้ 8 มิ.ย. 2551 ฉันเพิ่งไปหาแม่ที่โรงพยาบาล แม่อายุ72 แม่ว่าฉันผมยาวไปหน่อย ฉันบอกอย่างนั้นฉันไปตัด แม่มองอีกทีแล้วกลับบอกว่า ก็ดูดีเหมือนกันเนอะ 

ระหว่างการสนทนาบางตอนต่อจากนั้น ฉันงงๆ จนเมื่อกลับมาจึงได้เข้าใจ แม่กำลังพูดกับพ่อ หรืออีกนัยหนึ่ง มันคือความลับระหว่างเรา

ก่อนฉันจะลากลับ แม่บอกว่า “i…Love you” ฉันบอกแม่กลับไปว่า “I love you so much” แล้วแม่ก็ยิ้ม แล้วบอก “Bye bye”

ตอนเด็ก ฉันวิ่งตามรถที่แม่นั่งออกไปทำงาน ไกลจากบ้านไปกว่าที่ฉันเคย แม่ต้องบอกให้เขาหยุดรถ แล้วเดินพาฉันกลับบ้าน 

(Bambi by Disney)

นกของพระเจ้า

  ผมเจอนราวุธ วันศุกร์ที่ผ่านมา จากการไปเล่นดนตรี เปิดงานศิลปของรุ่นน้องคนหนึ่ง ที่ก็ไม่ได้รู้จักมักคุ้นนัก แต่เขาโทรมาขอก็ไป หลังเล่นดนตรีเสร็จ ก็มีโอกาสนั่งคุยกับนรา นราเพิ่งให้หนังสือเล่มใหม่ของเขา “ไปหาใครบางคน” เมื่องานสัปดาห์หนังสือคราวก่อน อ่านยังไม่จบแต่ทำให้คิดถึง Dubliner ของ James Joyce ที่ก็อ่านไว้ยังไม่จบเหมือนกัน ผมเป็นคนอ่านหนังสือช้า อ่าน Alchemist ใช้เวลา 4 ปี เขียนหนังสือยิ่งช้าใหญ่ ตกดึกเริ่มเมา ผมก็บอกอะไรบางอย่างกับนราอย่างจริงใจ แต่พิสูจน์ไม่ได้ อะไรที่มันค้างคาในโลก สังคม ความมีอยู่ และการทำงาน ที่ผ่านมา เป็นประสบการณ์ของผม ผ่านส่งให้แก่คนอีกรุ่น แต่อย่างที่บอก มันพิสูจน์ไม่ได้ ทำให้เช้าเมื่อวาน ผมหงุดหงิดตัวเอง วันนี้ก็พาลเสียศูนย์ คิดแต่ว่าจะไม่พูด ไม่แสดงความคิดเห็นอะไรอีกแล้ว แต่อย่างไรก็ดี มันก็ไม่ใช่เพียงเรื่องที่ผ่านมา มันยังเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญอยู่ดี คำให้สัมภาษณ์ใน “นกของพระเจ้า” ก็ยังวนเวียนสะกิดใจ ในการเล่นกับชีวิตเสียเหลือเกิน ของตัวผมเอง